16- Sahabenin, Kendileri Hakkındaki Görüşleri

1- Resulullah’ın Sünnetini Değiştirdiklerine Dair Sahabenin İtirafı

Ebu Said Hudrî’den şöyle naklolunmuştur:

Resulullah, Ramazan ve Kurban bayramlarında musallaya giderdi ve orada ilk işi, bayram namazını kılmaktı. Sonra saflarda oturan halka nasihat e-der; onlara bazı şeyleri yapmalarını yahut onları terk etmelerini emrederdi… Ve sonra kalkıp giderdi.

Ebu Said diyor ki:

Halk da aynı şeye alışmıştı. Ta ki bir gün Medine’nin valisi Mervan’la birlikte Kurban veya Ramazan bayramlarında musallaya geldik. Kesir İbn Selt’in yaptığı minberin yakınına gittik. Mervan bayram namazını kılmadan minbere çıkmak istedi. Ben çıkmasın diye elbisesinden tutup aşağı çektim, o da minbere çıkmak için beni çekti ve sonunda minbere çıkıp namaz kılmadan önce hutbe okudu. Ben ona: “Allah’a andolsun ki (Resulullah’ın sünnetini) değiştirdiniz.” dedim. O: “Artık senin bildiklerinin zamanı geçti.” dedi. Ben: “Allah’a and-olsun ki, benim bildiklerim bilmediklerimden daha hayırlıdır.” dedim. O: “Halk namazdan sonra bek-lemiyor, ben de onun için hutbeyi namazdan önce okuyorum” dedi.[1]

Ben, sahabenin, Peygamberin sünnetini neden değiştir-diğini çok araştırdım ve şu sonuca vardım: Sünneti değiştirenlerin çoğu Peygamber’in ashabından olan Emevîler ve onların başlarında da vahiy katibi dedikleri kişi yani Mua-viye İbn Ebi Süfyan, yer almıştır. Tarihin yazdığına göre o, halkı zorla Hz. Ali’ye (a.s) sövmeye ve mescit ve minberlerde ona lânet okumaya zorluyordu. Müslim kendi sahihinde Hz. Ali’nin (a.s) faziletleri babında bu konuyu yazmıştır; hatta orada şunu da kaydetmiştir ki, Muaviye tüm şehirlerde kendi adamlarına, minberlerde Hz. Ali’ye sövmeyi ve lânet etmeyi her hutbe ve vaazda tekrarlanan bir sünnet haline getirmeleri için emir çıkarmıştı.

Bu duruma karşı çıkan sahabeler, Muaviye tarafından öldürülüyor ve yakılıyordu. Muaviye, sahabenin meşhurlarından olan Hucr İbn Adiy Kendî’yi ve dostlarını Hz. Ali’ye lânet okumadıkları için katletti ve bazılarının da bu suçtan dolayı diri diri gömülmesi doğrultusunda emir verdi.

Ebu’l-Âla Mevdudî, Hilâfet ve Saltanat adlı kitabında Hasan Basrî’nin şöyle dediğini naklediyor:

Muaviye’de dört özellik vardı ki, onların sadece biri bile olsaydı, onun helâk olmasına yeterdi:

1- Faziletli sahabenin büyüklerinin hayatta olmasına rağmen meşveret etmeksizin hilâfeti eline geçirdi.

2- Şarap içen, kumar oynayan, ipek elbise giyen, tambur çalan oğlu Yezid’i kendisinden sonra halife yaptı.

3- Ziyad’ın kendi kardeşi olduğunu iddia etti; oysa Resulullah buyurmuştur ki: “Çocuk kadının kocasınındır, zina eden kişiye taş verilir.”

4- Hucr İbn Adiy’i öldürdü. Ona Hucr’u öldürmesinden dolayı eyvahlar olsun. Ona Hucr’u öldür-mesinden dolayı eyvahlar olsun.[2]

Benî Ümeyye döneminde, müminlerden bazıları, namazdan sonra okunan hutbeleri dinlememek ve hutbe okunduğunda mescitte bulunmamak için mescitten ayrılıyordu. Çünkü hutbeler, Ali ve evlâtlarına lânet okumakla bitiriliyordu. Ama Benî Ümeyye, halkı hutbeleri dinlemeye mecbur kılmak için Resulullah’ın sünnetini değiştirip hutbeyi namazdan önceye aldı.

Aferin (!) böyle sahabeye ki[3] Resulullah’ın sünnetini ve Allah’ın hükümlerini kendi kötü hedeflerine hizmet için ve cahiliye döneminden kalan pis kinlerini doyurmak için değiştirmekten çekinmediler ve Allah’ın her türlü pislikten uzak ettiği tertemiz kıldığı ve Resul’üne salât ve selâmı vacip kıldığı gibi ona da salat ve selâm vermeyi vacip ettiği birisine lânet okumaya teşebbüs ettiler. Hz. Ali (a.s) öyle bir zat idi ki, Resulullah (s.a.a) onun hakkında: “Ali’yi sevmek imandan, onunla düşmanlık ise nifaktandır.” diye bu-yurmuştur.

Ama bu sahabîler dinde olanı hiç çekinmeden değiştirdiler ve amelleriyle “duyduk ama karşı geldik” dediler. Öyle ki, altmış yıl Ehlibeyt’e salavat yerine lânet okuttular minberlerde. Hz. Musa’nın ashabı onun vasisi olan Hz. Harun’u öldürmek için tertip ve hile hazırladıkları gibi, Hz. Muhammed’in (s.a.a) ashabından bazıları da onun vasisi o-lan ve İslâm ümmetinde Hz. Harun’un konumunda olan Hz. Ali’yi öldürmek için hem hile hazırladılar ve hem de hilelerini tatbik ettirip Hz. Ali’yi şehit ettiler. Bununla da kalmayıp onun evlâtlarını yeryüzünde yok etmeye bile teşebbüs ettiler. Bu plânın tatbiki için Ehlibeyt soyundan gelen herkes nerde bulunduysa katlediyorlardı. Bu soydan olanların isimleri beytülmal defterinden silindi ve hatta Ehlibeyt’in isimlerinin bile çocuklara verilmesini yasakladılar.

Vallahi ben kendi sahih hadis kaynaklarımızda Resu-lullah’ın kardeşi ve amcası oğlu olan Hz. Ali’ye olan muhabbetini açıklayan hadisleri okuduğumda şaşırıyorum. Bu hadisler apaçık gösteriyor ki, Resulullah Hz. Ali’yi bütün ashabından üstün tutardı. Örneğin bir hadiste Resulullah buyuruyor ki:

Ey Ali, senin bana nispetle makamın, Hz. Harun’un Hz. Musa’ya nispetle makamı gibidir ancak benden sonra Nebi gelmeyecektir.[4]

Yine buyuruyor ki:

Ya Ali, sen bendensin, ben de sendenim.[5]

Yine buyuruyor ki:

Ali’yi sevmek imandan, onunla düşmanlık nifaktandır.[6]

Yine buyuruyor ki:

Ben ilmin şehriyim, Ali onun kapısıdır.[7]

Ve yine buyuruyor ki:

Ali benden sonra tüm müminlerin mevlasıdır.[8]

Ve yine buyuruyor ki:

Ben kimin mevlası isem, Ali de onun mevla-sıdır.[9] Allah’ım, onu seveni sev, ona düşman olana düşman ol.[10]

Bizim âlimlerimizin sahih olduğunu itiraf ettikleri Hz. Ali’nin faziletiyle ilgili Hz. Peygamber’den (s.a.a) nakledilen bu tür hadislerin hepsi toplanırsa geniş bir kitap meydana gelir.

Peki sahabe bu hadisleri nasıl görmezlikten geldiler; açıkça Hz. Ali’ye minberlerde lânet okuttular; onunla savaşa kalkıştılar ve sonunda onu şehit ettiler.

İtiraf etmem gerekir ki bu tür sahabeyi savunmak için mazeret uydurmaya ve bahane aramaya boşuna çırpınıyordum. Gerçekte onları bu tür işlere sevk eden saik dünya sevgisinden ve dinden dönmekten başka bir şey değildi.

Bazen bu işlerin mesuliyetini zahiren İslâm’a girip kalben kâfir olan münafık sahabeye yüklemek istiyorum; ama maalesef bu imkânsızdır. Çünkü Hz. Ali’nin aleyhine yapılan teşebbüslerin başında, sahabenin meşhur simalarından bir grup yer almaktadır.

Hz. Ali’nin (a.s) evini, içinde bulunanlarla birlikte yak-makla tehdit eden ilk şahıs, Ömer İbn Hattab idi. Yine ona ilk savaşı açan, Talha ve Zübeyir ve Ümmü’l Müminin Ai-şe idi. Yine Hz. Ali ile düşmanlığı son haddine vardıranlar, Muaviye ve Amr İbn As gibi kimseler idi.

Ben bu konuları düşündüğümde sonu gelmeyen hayret ve şaşkınlığa düşüyorum. Hür düşünce sahibi her insan da mutlaka bana hak verir. Zira Ehlisünnet âlimlerinin sahabenin durumunu açıklayan bu kesin tarihi hakikatlere rağmen sahabenin hepsinin istisnasız âdil olduklarını iddia etmeleri asla savunulacak bir görüş değildir.

Ehlisünnet ve’l-Cemaat, Resulullah’ın sünnetine gerçekten tâbi ise, Kur’ân ve Sünnetin, küfrüne ve dinden dön-düğüne veya fâsık olduğuna hükmettiği kişilerin âdaletine nasıl hüküm verebiliyor?

Resulullah (s.a.a) şöyle buyuruyor:

Ali’ye düşman olan bana düşman olmuştur; bana düşman olan, Allah’ın düşmanı olmuştur. Alla-h’a düşman olan birini, Allah yüz üstü cehenneme atar.[11]

Bu, Ali’ye düşmanlık edenin cezasıdır, onunla savaşıp ve ona lânet eden kişinin azabını varın siz düşünün. Bizim âlimlerimiz bu hakikatlerin karşısında ne diyorlar? Onlar bu hakikati idrak etmekten aciz midirler?

2- Ashab’ın Namazı Bile Değiştirmesi

Enes İbn Malik diyor ki:

Ben Peygamber’in zamanında namazdan daha fazla önem verilen başka bir şeyin olduğunu bilmi-yorum. “Acaba bunu dahi zayi etmediniz mi?!” de-miştir.

Zuhrî diyor ki:

Şam’da Enes İbn Malik’in yanına gittim; onu ağlar hâlde gördüm. Niçin ağladığını sorduğumda: “Ben namazdan başka bir şeyin hakiki şekliyle kal-dığını bilmiyorum. Bunu da zayi ettiler.” dedi.[12]

Bazıları savaş ve fitnelerden sonra gelen “tâbiîn”in bu değişiklikleri yaptığını sanmasın. Çünkü Peygamber’in na-mazdaki sünnetini değiştiren ilk kişi halife Osman İbn Af-fan ve Ümmü’l-Müminin Aişe idi.

Sahih-i Buharî ve Müslim’de nakledilmiştir ki:

Resulullah Mina’da iki rekât namaz kıldı ve ondan sonra Ebubekir ve ondan sonra Ömer’de aynı şekilde amel ettiler. Osman’ın kendisi de hilâfetinin ilk dönemlerinde aynı şekilde amel etti, ama sonraları dört rekât kıldı.[13]

Yine Müslim kendi Sahih’inde Zuhrî’nin şöyle dediğini nakletmiştir:

Urve’ye dedim ki: “Niçin Aişe yolculukta namazını tam kılıyor?” Dedi ki: “O da Osman gibi tevil ediyor.[14]

Keza ikinci halife Ömer İbn Hattab da Peygamber’in apaçık hükmüne karşı içtihada ve tevile başvuruyordu, hatta Kur’ân-ı Kerim’le de kendi görüşüne göre amel ediyordu. Örneğin Ömer şöyle demiştir:

İki mut’a Peygamber’in zamanında vardı, ki ben onları kaldırıyorum. Her kim onları yaparsa, onu cezalandırırım.

Ömer İbn Hattab, cünüp olup da su bulmayan şahısla ilgili olarak, Allah’ın Mâide Suresi’nde buyurduğu: “Su bul-mazsanız toprağa teyemmüm edin.” emrine rağmen “Na-mazı terk et.” demiştir.

Buharî kendi kitabında “Cünüp, Kendisine Bir Zarar Gelmesinden Korkarsa” babında şöyle yazıyor:

Şekik İbn Seleme şöyle dedi: Abdullah ve Ebu Musa’nın yanında idim. Ebu Musa ona dedi ki: “Ey Ebu Abdurrahman. Eğer bir kişi cünüp olur da su bulamazsa ne yapmalıdır?” Abdullah: “Su buluncaya dek namaz kılmaz.” diye cevap verdi. Ebu Musa dedi ki: “Peki Resulullah’ın Ammar’a buyurduğu: ‘Toprak sana on yıl yeter…‘ sözünü ne yaptın?” Abdullah şöyle cevap verdi: “Ömer’in bu sözle ikna olmadığını bilmiyor musun?” Ebu Musa dedi ki: “Ammar’ın sözünü geçelim, peki şu ayete ne diyorsun?” Artık Abdullah ne cevap vereceğini bilemedi ve dedi ki: “Eğer onlara teyemmüm iznini verirsek artık onlar su azıcık soğuk olduğunda bile suyu kenara bırakıp teyemmüm ederler.” (Ra-vi diyor ki:) Şekik’e dedim ki: “O hâlde Abdullah bu nedenle mi teyemmümü yasakladı?” O: “Evet.” dedi.[15]

Bir rivayete göre Abdullah Allah’ın kitabının gerektirdiği hükme göre değil, kendi arzusuna göre fetva veriyor ve Ebu Musa’nın teyemmüm ayetini delil getirmesine rağmen yine diyordu ki: “Eğer biz izin verecek olursak…”

Acaba o, bu konuda ayete ve Resulullah’ın sünnetine uyacağına öncekilerin sünnetini muhafaza etmek ve ısrarla ikinci halifenin verdiği fetvaya göre fetva vermek istememiş midir?

Acaba bunlara rağmen nasıl ashabın hepsinin yıldız mi-sali olduklarına ve onların hangisine uyarsak doğru yolu bu-lacağımıza hüküm verebiliriz?!

3- Ashab’ın İtirafları

Enes İbn Malik, Resulullah’ın (s.a.a) ensara şöyle buyurduğunu naklediyor:

Siz benden sonra yoksulluk göreceksiniz, Allah ve Resulü’yle havuzun başında buluşuncaya dek sabredin.

Enes dedi ki: “Ama biz sabretmedik.”[16]

Ata İbn Musayyib babasından şöyle naklediyor:

Bera İbn Azib’i gördüm ve ona dedim ki: “Ne mutlu sana, Resulullah’la beraber oldun ve ona ağacın altında biat ettin!” Ama o: “Ey kardeşimin oğlu, sen bilmiyorsun ki biz ondan sonra ne bidatler çıkardık (ondan sonra neler yaptık)!…” dedi.[17]

Bunlar, Hz. Peygamber’in ilk sahabelerinden, ilk Müslüman olanlardan ve “Rıdvan Biati”nde Resulullah’a biat e-den sahabîlerdendi; onlar açıkça Peygamber’den sonra dinde yeni şeyler çıkardıklarına dair itirafta bulunmuşlardır. Bu da Peygamber’in, önceden, ashabının dinden döneceğine ve dinde bidatler çıkaracağına dair verdiği haberi tasdik etmektedir.

O hâlde akıllı biri acaba Ehlisünnet’in dediği gibi ashabın hepsinin adaletini tasdik edebilir mi? Unutmamak gerekir ki, akıl ve nakil ile muhalif olan bir görüşü savunmakta ısrar eden bir araştırmacı, hakka ulaşmak için gerekli olan bütün fikrî ölçülerini yıkmıştır.

4- Ebubekir ve Ömer’in Kendi İtirafları

Buharî, “Ömer İbn Hattab’ın Menâkıbı” babında şöyle yazıyor:

Ömer vurulduğunda çok rahatsızdı, İbn Abbas teselli olarak şöyle dedi: “Ey Müminlerin emiri! Her ne olursa olsun sen Resulullah’la beraber oldun bu ve beraberliği iyi bir şekilde sürdürdün; on-dan ayrıldığın vakit o senden razı idi. Sonra Ebu-bekir ile beraber oldun ve onunla da iyi beraberlikte bulundun. Ondan ayrıldığın zaman, o da senden razı idi ve ondan sonra onların sahabîleriyle birlikte oldun ve onlara iyi yoldaşlık ettin. Eğer şimdi on-lardan ayrılıyorsan şüphesiz senden razıdırlar.” Ö-mer dedi ki: “Peygamber’le beraberliğim ve onun benden razı olması, Allah’ın bana bir lütfu idi. E-bubekir ile birlikteliğim ve onun benden razı olma-sı da yine Allah’ın bana bir ihsanı idi. Ama benim üzüntüm ve derdim, sen ve senin arkdaşların içindir. Vallahi eğer dünya dolusu altınım olsaydı, Allah’ın azabını görmeden ondan kurtulmak için hepsini verirdim.”[18]

Tarih yine Ömer’in şöyle dediğini de kaydetmiştir:

Keşke bir koyun olup iyice besleneydim, iyice semizledikten sonra sahibim ziyaretine gelen sevdiği bir dostu için beni kesseydi de onlar etimden bir kısmını kebap edip yeseydiler ve pislik olarak çıkarsaydılar ama insan olmasaydım![19]

Bu sözün benzerini tarih, Ebubekir’den de nakletmiştir. Nakle göre Ebubekir ağacın başında duran bir kuşa bakarak şöyle demiştir:

Ey kuş, ne mutlu sana sebzelerden yiyor ve uçup ağacın üstüne konuyorsun. Ne hesap (derdin) var, ne de azaptan (korkun). Keşke ben de yol üstünde bir ot olsaydım. Oradan geçen deve beni yeseydi ve onun dışkısı ile çıksaydım da insan olmasaydım.[20]

Ve yine başka bir nakle göre de şöyle demiştir:

Keşke annem beni doğurmasaydı, keşke harcın içindeki bir saman olsaydım![21]

Bu naklettiklerim onların bu tür sözlerinin sadece bir kısmını oluşturur. Numune olarak bu kadarını zikrettim.

Ama Kur’ân-ı Kerim müminleri şöyle müjdeliyor:

Bilin, haberdar olun ki şüphesiz Allah’ın dostlarına ne korku vardır ve ne de onlar mahzun olurlar. Onlar öyle kişilerdir ki inanmışlardır ve onlar takvalıdırlar. Onlar için dünya yaşayışında ve de ahirette müjde var. Allah’ın sözlerinin değişmesine imkân yok. Budur en büyük saadet ve kurtuluş.[22]

Ve yine Hak Teala buyuruyor ki:

Gerçekten de Rabbimiz dedikten sonra dosdoğru hareket edenlere melekler indiririz de sakın korkmayın ve mahzun olmayın ve müjdelenin deriz. Sevinin size vaat edilen cennetle. Biz dünya yaşantınızda da size dostuz ahirette de. Ve orada canınız ne isterse var. Bağışlayan ve Rahim olandan bir ihsandır bu.[23]

Müminler böyle müjdelenmişken, Ebubekir ve Ömer neden insan olarak yaratılmış olmamayı arzu ediyor, halbuki Allah insanı tüm yaratıklarından üstün kılmıştır. Hayatında hak uğrunda istikamet gösteren bir normal müminin makamı, melekler ona inerek cennetle müjdeleyecek derecede yükseliyorsa, artık Allah’ın azabından tedirginlikleri ve dünyada bıraktığı için üzüntüleri kalmıyorsa, o hâlde neden Resulullah’tan sonra bize öğretilenlere göre halkın en üstünü olan sahabe, dışkı, saman ve tüy olmayı arzu ediyordu. Eğer melekler onları cennetle müjdelemiş olsaydı, bu gibi şeyleri arzu etmeleri asla düşünülemezdi. Dünya dolusu altınları olsa da, Allah’ın azabından kurtulmak için onu vermek arzusunu taşımazlardı.

Allah Teala buyuruyor ki:

Zulümdenler yeryüzünde ne varsa hepsine sahip olsaydı, kurtulmak için hepsini de bağışlardı. Azabı görünce pişman olurlar ve aralarında adaletle hükmedilir, zulüm görmez onlar.[24]

Ve yine buyuruyor ki:

Yeryüzündekilerin tümü ve bir o kadarı daha zulmedenlerin elinde olsa, kıyamet gününün azabını giderip kurtulmak için elbette onu bağışlardı ve o gün onların hesaplamadıkları şeyler Allah tarafından karşılarına çıkarılacaktır…

Bu ayetlerin, Ebubekir ve Ömer gibi büyük sahabeye şâmil olmamasını temenni etmekten başka bir şey elimden gelmez. Ama bu konu öyle basit değildir. Zira onların Peygamber’le olan ilişkilerini incelemek insanı çok düşündürmektedir. Bu arada, Resulullah’ın emirlerine itaat etmemeleri ve onun mübarek ömrünün son zamanlarında öfkelenmesine sebep olacak derecede buyruğuna itinasız davranmaları gözden uzak tutulmamalıdır.

Yine Resulullah’ın ölümünün ardından ortaya çıkan ha-dislerdeki rolleri[25] incelenirse görülecektir ki, onlar Resu-lullah’ın (s.a.a) kalbinin bir parçası saydığı kızı Fâtıma’ya olmadık eziyet ve işkenceyi yapmışlardır. Oysa ki Resulul-lah, Hz. Fâtıma’nın hakkında buyurmuştur ki:

Fâtıma, benim parçamdır, her kim onu öfkelendirirse, beni öfkelendirmiştir.

Tarihler açıkça kaydetmiştir ki:

Hz. Fatıma, Ebubekir ve Ömer’e dedi ki: “Size Allah için soruyorum, Acaba Peygamber’in şöyle buyurduğunu duymadınız mı: Fatıma’nın rızası, (hoşnut olması) benim rızamdır ve onun gazabı benim gazabımdır. Kızım Fâtıma’yı kim severse, beni sevmiştir. Kim onu sevindirirse, beni se-vindirmiştir. Kim onu öfkelendirirse, beni öfkelendirmiştir.” Onlar: “Evet, bunu Resulullah’tan duy-duk.” dediklerinde Hz. Fâtıma (a.s) buyurdu ki: “O hâlde ben Allah’ı ve melekleri şahit tutuyorum ki, siz beni öfkelendirdiniz ve beni razı etmediniz. E-ğer Peygamber’le görüşürsem, kesin olarak bilin ki sizi ona şikâyet edeceğim.”[26]

Bağrımızı kanla dolduran bu hadisi şimdilik bir kenara bırakalım. Çünkü bu hadisi yazan ve çeşitli ilimlerde Ehlisünnet’in meşhur âlimlerinden olan, tefsir, hadis, lügat, nahiv ve tarih gibi birçok alanda eserleri olan İbn Kuteybe hakkında belki de ömrünün sonlarında Şiî olmuş ve bu hadisi kitabında yazmıştır diyerek kendimizi avutabiliriz. Nitekim bir defasında ben İbn Kuteybe’nin “Tarihu’l-Hulefa” adlı eserini birisine gösterdiğimde, o, inadına kapılıp: “Bu adam ömrünün sonlarında Şiî olmuş ve bu sözleri yazmıştır.” dedi.

Bazıları, çaresiz kaldıklarında bu gibi sözlerle kendilerini avutuyorlar. Eğer İbn Kuteybe’nin bu sözleri yazmasından dolayı Şiî olduğu düşünülüyorsa, o zaman Taberî’-nin Şiî olduğunu ve Nesaî’nin de Hz. Ali’nin (a.s) faziletleri hakkında kitap yazdığından dolayı Şiî olduklarını söylemek gerekir.

Hatta muasır yazarlardan Taha Hüseyin’in de Gadir-i Hum ve benzeri birçok hakikati “el-Fitnetu’l-Kübra” isimli kitabından naklettiği için Şiî olduğunu söylemek gerekir.

Aslında bunların hiçbirinin Şiî olmadığı ortadadır. Çün-kü bunların Şia aleyhindeki sözleri ortadadır. Bir de bunlar mümkün olan her vesileyle sahabenin tümünün adaletini savunuyorlar, böyle birisinin Şiî olması nasıl mümkün olabilir? Ama bütün bunlarla birlikte Hz.Ali’nin (a.s) faziletleri hakkında yahut büyük sahabeden birinin hatası hakkında bir şey yazdılar mı hemen Şiîlikle suçlanıyorlar. Hatta Peygamber’in isminden sonra “sallallahu aleyhi ve alihi” diyen, yahut Hz. Ali’nin isminden sonra “aleyhisselâm” diyen bi-risi Şiîlikle suçlanmaktadır.

Bir gün kendi âlimlerimizin biriyle konuşuyorduk. On-dan, Buharî hakkındaki görüşünü sordum; dedi ki:

− O, hadis imamlarından biridir, onun yazdığı kitap bizim yanımızda Kur’ân’dan sonra en sahih kitaptır ve bu konuda tüm âlimler icma etmişlerdir.

Ona:

− Buharî Şiî midir? dedim.

Benimle alay ederek gülümsedi ve:

− Haşa ki Buharî Şiî olsun! dedi.

− Sen, Ali dedikten sonra “aleyhisselâm” diyen kişinin Şiî olduğunu söylemedin mi? diye sordum.

− Evet, dedi.

Hemen Sahih-i Buharî’yi açıp ona ve yanındakilere gösterdim. Buharî, çeşitli yerlerinde Hz. Ali’nin isminden sonra “aleyhisselâm” diye yazmıştı. Hatta Hz. Fâtıma, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin’in isimlerinden sonra bile “aleyhis-selâm” yazmıştı.[27]

“Fâtıma’nın Ömer ve Ebubekir’e Gazap Etmesi” hadisine dönelim. Bundan şüphe etsek bile, Sahih-i Buharî’deki hadislerden de şüphe edecek değiliz. Çünkü Kur’ân’dan sonra en üstün ve en doğru kitap olduğuna inanılıyor. Dolayısıyla bu kitaptan gösterilen delillere boyun eğmeliyiz.

Buharî, “Resulullah’ın Yakınlarının Menakıbı” babında Resulullah’ın (s.a.a): “Fâtıma benim parçamdır, onu öfkelendiren beni öfkelendirmiştir.” diye buyurduğunu naklediyor. Ve “Hayber Gazvesi” babında Aişe’den şöyle naklediyor:

Peygamber’in kızı Fâtıma (a.s) Ebubekir’in yanına birini göndererek babası Resulullah’tan ona ka-lan mirası istedi; ama Ebubekir o mirastan hiçbir şey Fâtıma’ya vermedi. Bunun üzerine Hz. Fâtıma Ebubekir’e gazap etti, ona darıldı ve artık vefat edinceye kadar onunla konuşmadı.

Buharî’nin kısaca ve İbn Kuteybe’nin genişçe naklettiği bu hadislerden şu nokta iyice anlaşıldı ki:

Resulullah (s.a.a) Hz. Fatıma’nın öfkelenmesinden öfkelenir, hoşnutluğundan hoşnut olur. Ve yine anlaşıldı ki Hz. Fâtıma Ebubekir’e ve Ömer’e öfkeli olduğu hâlde dünyadan gitti. Buharî’nin naklinde yer alan: “Fâtıma, Ebube-kir’e gazap etti ve ona darıldı ve ölünceye dek onunla konuşmadı.” sözü, açıkça bu hususu ifade etmektedir.

Öte yandan Buharî, Sahih’inin “el-İsti’zan” kitabının “Men Nâcâ Beyne Yedey’in-Nas” babında naklettiği: “Fâtı-ma, âlemlerin (dünya ve ahiretin) tüm kadınlarından üs-tün-dür.” hadisi ve keza İslâm ümmetinin kadınları arasında yalnız Hz. Fâtıma’nın yanılgısız olan ilâhî irade gereği her türlü pisliklerden uzaklaştırılıp tertemiz kılınmış oluşu, gös-teriyor ki Hz. Fâtıma, yalnız hakkın çiğnenmesi için gazap eyler; öfkelenir hiçbir zaman haksız yere gazaplanmaz. Bu yüzden onun gazabının olduğu yerde mutlaka Allah Resulü’nün (s.a.a) de gazabı mevcuttur. Çünkü Allah hakkın çiğ-nenmesine rıza göstermez; aksine gazap eder.

Buharî’den naklettiğimiz hadis, bu konuyu açıkça beyan ediyordu. Hz. Fatıma’nın Ebubekir’e gazabı da bundan hariç değildir. Hiç şüphesiz Ebubekir de bunların farkında olduğu içindir ki, Hz. Fâtıma’ya hitaben: “Allah’ın ve senin gazabından Allah’a sığınıyorum.” demiş ve ağlayıp sızlamaya başlamıştır. Ama yine Hz. Fâtıma (hakkının verilmediği için) Ebubekir’e hitaben buyurmuştur ki:

Andolsun Allah’a ki, her kıldığım namazın ardından beddua edeceğim…

Nakle göre Ebubekir bu sözleri duyunca Hz. Fatıma’-nın (a.s) evinde ağlayıp şu cümleleri tekrarladığı hâlde dışarı çıktı: “Ey halk, benim sizin biatinize ihtiyacım yoktur. Beni halifelikten azledin.”[28]

Bizim âlim ve tarihçilerimizden birçoğu, Hz. Fâtıma’-nın babasından kalan miras, “zi’l-kurba” ve “nihle” hakkında Ebubekir ile tartıştığını, Ebubekir’in onun sözlerini reddettiğini ve Hz. Fatıma’nın (a.s) ölünceye kadar Ebubekir’le konuşmadığını itiraf etmesine rağmen bu gibi olaylara hiç önem vermeden üzerinden geçiyorlar. Daha doğrusu Ebu-bekir’in haysiyetini korumak için bu konuda konuşmak is-temiyorlar.

Bu konuda okuduğum ilginç yazıların birinde bir âlimimiz şöyle yazmıştı:

“Haşa ki Fâtıma hakkı olmayan bir şeyi iddia etsin ve haşa ki Ebubekir Fatıma’nın hakkını men etmiş olsun.”

Bu cümleleri yazan kişi, belki de böyle bir safsatayla meseleyi çözümlediğini ve araştırmacıları ikna ettiğini san-mıştır. Oysa onun bu sözü şöyle demeye benzer; “Haşa ne Kur’ân-ı Kerim hak olmayan bir şeyi demiştir ve haşa ne de İsrail Oğulları buzağıya ibadet etmiştir.”

Ne dediklerini anlamayan ve çelişkili şeylere bir arada inanan kişilerin elinde kalmışız. Hakikat şundan ibarettir ki, Ebubekir Fâtıma’nın iddiasını reddetti.

Ya -neuzu billah- Fâtıma yalan söylemiş yahut da Ebu-bekir ona zulmetmiştir. Artık bu konunun, bazılarının bul-maya çalıştığı üçüncü bir şıkkı yoktur. Aklî ve naklî deliller gereğince Hz. Fâtıma’nın yalan söylemesi mümkün olmadığına göre akıl sahiplerinin Hz. Fâtıma’ya zulmedildiğini ve onun davasında yalancı olmadığını itiraf etmekten başka bir çareleri kalmaz.

Çünkü eğer Fâtıma yalan söyleseydi, -neuzu billah- Resulullah onun hakkında: “Fâtıma benden bir parçadır, ona eziyet eden bana eziyet etmiştir.” diye buyurmazdı.

Bu ve önceden işaret ettiğimiz benzeri hadisler, Hz. Fâtıma’nın yalan ve diğer kötülüklerden uzak olduğuna delildir. Yine Aişe’nin kendi itirafı gereğince, Hz. Fâtıma ve onun eşi ve iki çocuğu hakkında nazil olan “Tathir Ayeti” de Hz. Fatıma’nın masum olduğuna delildir.[29] Hz. Fâtıma’-yı,[30] ancak evinin yakılmasına cevaz verenler yalanlayabilir.

Bütün bu sebeplerden dolayı, Hz. Fâtıma (a.s) hastalandığında, Ömer ve Ebubekir özür dilemek gayesiyle yanına gelmek için izin istediklerinde onlara içeri girme izni vermedi.

Hz. Ali (a.s) onlara izin verdiğinde, Hz. Fâtıma onların yüzünü dahi görmemek için kendi yüzünü duvara doğru çevirdi.[31]

Yine düşmanlarından kimsenin cenazesini kaldırmak için gelmelerini istemediği için vasiyeti üzerine geceleyin gizlice defnedildi.[32]

İşte bu yüzden Peygamber’in kızının kabri günümüze kadar meçhuldür.

Ben gerçekten soruyorum; neden bizim hocalarımız bu gerçekleri görmezlikten gelip, bu konuları incelemekten hatta zikretmekten kaçınıyorlar. Ama sahabeye gelince, onların hepsini melek gibi göstermeye çalışıyorlar.

Eğer Osman Zinnureyn’nin nasıl öldürüldüğünü soracak olursan, tek cümleyle: “Mısır’dan bir grup kâfir gelip onu öldürdü.” der ve olayın hepsini bir tek cümlede kapatmak isterler.

Ama fırsat bulunup tarih incelenirse, o zaman görülür ki Osman’ı öldürenler arasında birinci dereceden sahabîler ve ön sırada da Müminlerin Annesi Aişe bulunmaktadır. Aişe Osman’ın öldürülmesine taraftar idi ve açıkça onun kanının helâl olduğunu ifade ederek şöyle diyordu:

Bu ahmak ihtiyarı öldürün; o kâfir olmuştur.[33]

Aynı şekilde görüyoruz ki Talha, Zübeyir, Muhammed İbn Ebubekir ve ashabın diğer büyükleri, Osman’ı hilâfetten çekilmeye zorlamak için onu muhasara altına almış, hat-ta onu içme suyundan dahi mahrum etmişti. Yine tarihçilerin yazdığına göre, ashabın kendisi Osman’ın Müslümanların mezarlığında toprağa verilmesine izin vermemiş ve o gusülsüz, kefensiz olarak “Haşşikevkep” denilen mezarlıkta defnedilmiştir.

Sübhanallah! Bütün bu hakikatlere rağmen nasıl Osman’ın mazlum olarak öldürüldüğünü ve onu öldürenlerin Müslüman olmadığını söylemektedirler. Bu mevzu da, tamamen Hz. Fâtıma ile Ebubekir’in ihtilâfı olayına benzemektedir.

Zira eğer Osman mazlum olarak öldürüldüyse, o zaman onu öldürenler ve onun öldürülmesine yardım edenler büyük bir cinayet işlemiştir. Yani onlar Müslümanların halifesine zulmedip onun cenazesini bile taşlamış, ölüsüne de dirisine de hakaret etmiştirler. Eğer bu doğru değilse o zaman Osman’ın yapmış olduğu İslâm dışı birçok işleri delil göstererek onu öldürmeye teşebbüs eden sahabeler haklıdır. Bunun üçüncü bir şıkkı yoktur.

Evet, eğer kendimizi aldatıp tarihî gerçekleri görmez-likten gelerek: “Mısırlılar kâfir oldukları için halifeyi öldürdüler” dersek, zâhiren kendimizi bu çıkmazdan kurtarmış oluruz; ama gerçekleri inkâr etmek mümkün müdür?

Yukarıdaki her iki şıktan hangisini kabul edersek edelim neticeyi değiştirmez. Zira her iki hâlde de ashabın bir kısmının âdil olmadığı ispat olur. Yani ya Osman’ın âdil olmadığı veya onu öldüren ashabın âdil olmadığı belli olur.

Böylece Ehlisünnet’in iddiasının doğru olmadığı ve Şia’nın, sahabenin bazısının âdil ve bazısının ise âdil olmadığına dair görüşünün isabetli olduğu belli olur.

Bir de Cemel Savaşı’nın ateşini yakıp ve savaşı bizzat yöneten Müminlerin Annesi Aişe’nin neden savaş için evinden ayrıldığını soralım. Oysa Allah Teala, Peygamber’in hanımlarına evlerinden dışarı çıkmamaları için açıkça emir vererek buyurmuştur ki: Evlerinizde oturun ve ilk cahiliye devrinde olduğu gibi kendinizi açığa vurmayın”[34]

Yine soralım ki, Müminlerin Annesi Aişe, ne hakla Müslümanların halifesi olan Hz. Ali’ye savaş açtı? Hocalarımız her zamanki gibi bu tür sorulara şöyle bir basit cevapla yetiniyorlar: “Hz. Ali’nin İfk Olayı’nda Peygamber’e: ‘Onu boşa.’ diye işaret etmesinden dolayı Aişe, Hz. Ali’ye kızgındı…”

Onlar, bu sözleriyle Hz. Ali’nin onun boşanmasını istemesini (böyle bir şeyin doğru olduğu bile şüphelidir) bir bahane yapıp, Aişe’nin Allah’ın emrine isyan ederek Peygamber’in koyduğu sınırları aşmasını, Resulullah’ın yasaklamasına rağmen deveye binerek uzun mesafeleri aşıp Medine’den Mekke’ye ve oradan da Basra’ya gelmesini, günahsız insanların katlini mubah sayıp Hz. Ali’ye ve ona biat eden sahabeye karşı savaş açmasını ve tarihçilerin yazdığına göre binlerce Müslümanın ölümüne sebep olmasını normal, hatta makul göstermeye çalışıyorlar.[35]

Acaba bütün bu olaylara, Aişe sözde falanca sözünden dolayı Hz. Ali’den hoşlanmıyordu diyerek mazeret uydurmak makul müdür? Oysa Hz. Ali’nin öyle bir şeyi Resu-lullah’tan istemiş olmasına dair bir delil de yoktur ve Re-sulullah da Aişe’yi boşamamıştır.

Aişe’nin Hz. Ali’ye olan bütün düşmanlıklarını böyle basit şeylere açıklamak, sağlam bir esastan yoksundur. Me-sela yazdıklarına göre, Aişe Mekke’den döndüğünde Osman’ın ölüm haberini aldı; ama Hz. Ali’ye (a.s) halife olarak biat edildiğini duyunca, yine bir o kadar üzüldü ve dedi ki: “Allah’tan gökyüzünü yere kapamasını (dünyanın yok olmasını) isterdim; ama onun bu hilâfeti eline almasını istemezdim.” Daha sonra yanındakilere: “Beni geri götürün.” dedi.

Mekke’ye döndüğünde ise, orada halkı Hz. Ali’ye (a.s) karşı ayaklandırmaya başladı. Tarihçilerin yazdığına göre Aişe, Ali’ye (a.s) olan düşmanlığı yüzünden Hz. Ali’nin ismini bile söylemek istemezdi.

Acaba Müminlerin Annesi Aişe Resulullah’ın: “Ali’yi sevmek imandan ve ona düşmanlık nifaktandır.”[36] diye buyurduğunu bilmiyor muydu? Oysa ki bazı sahabenin: “Biz münafıkları, Ali’ye düşmanlıkları ile tanıyorduk.” dediği nakledilmiştir.

Acaba Müminlerin Annesi Aişe, Resulullah’ın Hz. Ali’nin hakkında: “Ben kimin mevlası isem Ali de onun mev-lasıdır.” dediğini duymamış mıydı? Şüphesiz bu sözleri duymuştu; ama Hz. Ali’ye olan düşmanlığı onu böyle davranmaya sevk ediyordu. Hatta Hz. Ali’nin (a.s) ölüm haberini duyduğunda yere kapanıp şükür secdesi etti.[37]

Burada Müminlerin Annesi Aişe’nin hayatını incelemek istemiyorum. Sadece sahabeden bir çoğunun İslâm’ın kesin ilkelerine ve Resulullah’ın emirlerine uymadıklarını açıklamaya çalışıyorum.

Bu arada Aişe’nin durumu hakkında tüm tarih yazarlarının eserlerinde kaydetmiş oldukları şu hadise yeterlidir: Müminlerin Annesi Aişe, “Hav’eb” suyundan geçtiğinde, köpekler ona saldırıp havladılar. Bu olay üzerine Aişe, Resulullah’ın (s.a.a): “Hanımlarımdan birinin Allah’ın emrinden çıkarak deveye binip savaşa gideceğini ve Hav’eb suyunun başında köpeklerin havlamasıyla karşılaşacağını” bildirmiş olduğunu hatırladı ve Resulullah’ın (s.a.a) Aişe’yi söz konusu hanım olmaktan dolayı özellikle ikaz etmiş ol-ması onu korkuttu. Aişe ağlayarak geri götürülmesini istedi; ama Talha ile Zübeyir elli kişiye rüşvet vererek onların yalan yere Aişe’nin huzurunda o suyun “Hav’eb Suyu” olmadığına dair yemin etmelerini sağladılar ve böylece Aişe Basra’ya doğru yolculuğuna devam ettirildi. Tarihçilerin bu yazdığına göre bu şahitlik olayı, İslâm’da tespit edilen ilk yalancı şahitliktir.[38]

Ey Müslümanlar, ey akıl sahipleri! Bu sorunu çözmede ne olur bana yardımcı olun!

Acaba bu yalancı şahitlik olayını tertipleyenler ve yalancı şahitlik yapanlar, bizim istisnasız adaletine hükmettiğimiz ve onları Resulullah’tan sonra en üstün insanlar saydığımız şahıslar değiller miydi? Acaba yalan üzerine şahitliği, insanı cehenneme götüren büyük günahlardan saymı-yor muyuz?

Burada yine aynı soru ile karşılaşıyoruz. Yani birbirleriyle savaşan bu iki taifeden hangisi hak ve hangisi batıl üzere idi?

Ya Ali ve onun izleyicileri batıl üzere idiler, yahut Aişe, Talha, Zübeyir ve onların izleyicileri batıl üzere idiler. Burada üçüncü bir şık yoktur.

İnsaflı bir araştırmacının Hz. Ali’nin (a.s) hak üzere olduğunda ve Aişe ile takipçilerinin batıl üzere olduğunda hiçbir şüphesi yoktur. Zira Resulullah’ın (s.a.a) buyurduğu gibi: “Hak Ali iledir, Ali neredeyse hak onunla birliktedir.”

Ama Müminlerin Annesi Aişe ve onu takip edenler, yaşın yanında kuruyu da yakıp bugüne kadar etkisi devam eden bir fitneyi ortaya çıkarmışlardır. Konunun biraz daha açıklık kazanması ve kalbimizin emin olması için şunu da ekleyelim. Buharî kendi Sahihinin el-Fiten (Fitneler) kitabının (el-Fitenu’lletî Temûcu Ke-Mevci’l-Bahr) babında şöyle yazıyor: Râvi şöyle dedi:

Talha, Zübeyr ve Aişe Basra’ya geldiklerinde, İmam Ali (a.s) Ammar İbn Yasir ile oğlu İmam Hasan’ı (a.s) Kûfe’ye gönderdi. Onlar Kûfe’ye geldiler ve (halkın toplu olduğu bir yerde) minbere çıktılar. Hasan İbn Ali, minberin üstüne çıktı ve oturdu. Ammar ise ondan aşağıda durdu. Biz onların etrafına toplanmıştık. Duyduk ki Ammar şöyle diyor: “Aişe Basra’ya doğru hareket etmiş, Allah’a andolsun ki o, dünya ve âhirette Peygamberimizin hanımıdır. Ama Allah sizi imtihan ediyor. Siz Peygamber’in hanımına mı, yoksa Allah’a mı itaat ede-ceksiniz?”[39]

Yine Buharî “Şurut” kitabında “Ma Câe Fî Buyuti Ez-vaci’n-Nebi” (Peygamber Hanımlarının Evleri Hakkındaki Hadisler) babında şöyle yazıyor:

Resulullah (s.a.a) konuşmak için ayağa kalktı ve Aişe’nin evini işaret ederek buyurdu ki: “Burası fitne merkezidir, burası fitne merkezidir ki şeytanın boynuzu buradan çıkar.”[40]

Buharî Aişe’nin Peygamber’e karşı yaptığı edepten uzak davranışlarından dolayı vücudunda kan akıncaya kadar babasının onu dövdüğünü nakletmiştir. Yine Buharî’nin yaz-dığına göre, Aişe Resulullah’a karşı gelmeyi öyle bir dereceye vardırdı ki, Allah Teala onu boşamakla ve Resulul-lah’a ondan daha iyisini nasip etmek vaadiyle tehdit etti. Bunlar da şimdilik bahsetmek istemediğimiz diğer başka olaylardır. Bütün bunlara rağmen Aişe’nin niçin Ehlisünnet’in yanında bu kadar takdire ve saygıya şayan görüldüğü sorulacak olursa, bu soruya nasıl cevap verilmelidir?

Acaba Aişe sırf Resulullah’ın hanımı olduğu için mi bu kadar saygıya lâyık görülmüştür? Oysa Resulullah’ın ondan başka diğer hanımları da vardır ve onlardan bazılarının Ai-şe’den üstün olduğu bizzat Resulullah tarafından açıklanmıştır.[41] Ama onlardan fazla bahsedilmiyor.

Yoksa bu kadar saygı Aişe’nin Ebubekir’in kızı olmasından dolayı mıdır? Yoksa Hz. Resulullah’ın (s.a.a) Ali (a.s) hakkındaki vasiyetini inkâr etmekte önemli bir rol üst-lendiği için midir?

Hatta Aişe’den: “Resulullah (s.a.a) Ali (a.s) hakkında vasiyet etmemiş mi?” diye sorulduğunda: “Resulullah ne zaman böyle bir vasiyette bulunmuş, ben Peygamber (s.a.a) vefat edeceği sırada onun yanındaydım. Vefatı yaklaştığında benim göğsüme yaslanmıştı. Bir kap istedi, sonra eğildi ve öylece dünyadan gitti. Hatta ben bile vefatının farkına varmadım. O hâlde nasıl Ali’ye vasiyet etmiş?” diye cevap vermiştir.

Veya Aişe’nin bu kadar muhterem sayılması, onun Ali (a.s) ve evlâtlarına karşı şiddetli bir düşmanlık beslemesin-den ve amansızca mücadele edip savaş açmasından dolayı mıdır?

Hatta Aişe Hz. Hasan’ın cenazesinin, ceddi Resululla-h’ın kabrinin yanında defnedilmesine bile engel oldu ve dedi ki: “Sevmediğim birini benim evime getirmeyin.”

Acaba Aişe Hz. Peygamber’in (s.a.a) İmam Hasan ve kardeşi İmam Hüseyin’in hakkında: “Hasan ve Hüseyin cen-net gençlerinin efendisidir.”“Allah, bunları sevenleri sever ve bunları sevmeyenleri sevmez.” ve “Ben size düşman olana düşmanım ve size dost olana dostum.” buyurduğunu unutmuş muydu? Veya bilerek mi böyle söylüyordu?

Bu konuyla ilgili başka hadisler de var ki şimdilik burada onları nakletmeyeceğiz.

Bunlara asla şaşılmamalıdır; çünkü Aişe, Ali (a.s) ve evlâtları hakkında bu tür sözleri defalarca Resulullah’tan (s.a.a) duymuş olmasına rağmen ve Resulullah’ın onu ikaz etmesine rağmen yine Ali (a.s) ile savaşıp halkı onun aleyhine kışkırttı ve onun faziletlerini inkâra kalkıştı.

İşte bu yüzden Benî Ümeyye, Aişe’yi en yüksek makamlara çıkardı ve onun makamı ve fazileti hakkında sayısız hadisler rivayet ettiler. Hatta dinin yarısının bilgisinin ona ait olduğunu söyleyerek onu İslâm ümmetinin en büyük mercii olarak tanıttılar.

Belki de dinlerinin diğer yarısını da, istedikleri hadisleri rivayet ettirdikleri Ebu Hureyre’ye özgü kılmışlardır! Bu yüzden Ebu Hureyre’yi kendilerine yaklaştırarak Medine’nin emirliğini ona verdiler. Önceleri fakir birisi olan Ebu Hureyre’ye akik bir saray yaptırdılar; ona “İslâm Râvi-si” lakabını verdiler. O da artık tüm işleri Benî Ümeyye’ye kolaylaştırdı ve onlar için yeni bir din anlayışı sundu; öyle bir anlayış ki, onda Allah’ın kitabından ve Resulullah’ın sünnetinden ancak Ümeyye Oğulları’nın nefsî istekleriyle çelişkisi olmayan, hatta onların hakimiyetlerini takviye edecek şeyler mevcuttu.

Böyle bir din, Benî Ümeyye’nin elinde bir oyuncak ve istihza vesilesinden başka bir şey değildi. Yalan ve uydurmalarla; çelişki, tezat ve hurafelerle dolu idi. Hakikatler o dinde toprağa gömülmüş ve karanlıklar nur yerine sunulmuştu. Benî Ümeyye, bu din anlayışını halka benimsetmeye çalışarak Allah’ın dinini geçersiz kılmaya çalıştı, öyle ki halk Muaviye’den korktuğu kadar Allah’tan korkmuyordu.

Kendi hocalarımıza, Müslümanları Şia ve Sünnî diye iki fırkaya bölen ve İslâm’da en büyük tefrikayı meydana getiren Muaviye ve onun Hz. Ali’ye (a.s) karşı giriştiği savaş hakkında soru sorduğumuzda, çok basit bir şekilde di-yorlar ki:

Ali ve Muaviye her ikisi de ashabın büyüklerin-dendiler. Her ikisi içtihat etti; ama Ali’nin içtihadı doğru çıktı. Onun için Ali’nin iki sevabı vardır. Mu-aviye’nin içtihadı hatalı çıktı, bu yüzden onun Allah katında bu içtihadından ötürü bir sevabı vardır. Bizim onların lehinde yahut aleyhinde hüküm ver-meye hakkımız yoktur. Çünkü Allah Teala şöyle buyuruyor: “Onlar bir ümmetti, gelip geçti, onların kazançları onlara, sizin kazançlarınız size ve onların yaptıkları sizden sorulmaz.[42]

Görüldüğü gibi bu cevaplar, akıl dışı ve şeriatla çelişen bir safsatadan ibarettir. Allah’ım tutarsız fikirlere ve eğri görüşlere uymaktan sana sığınıyorum…

Sağlam bir akıl sahibi Muaviye’nin içtihat ettiğine nasıl hükmeder ve onun, Müslümanların önderiyle savaşarak gü-nahsız kimseleri öldürüp, sayısız cinayetler işlemesinden dolayı Allah katında nasıl bir sevapla mükâfatlandırılacağına inanır?

Tarihçilerin yazdığına göre, Muaviye kendi muhaliflerini öldürdüğünde onlara zehirli bal yediriyordu ve şöyle diyordu: “Allah’ın baldan ordusu da var!”

Ehlisünnet’in bazı âlimleri böyle bir şahsın içtihadına ve ona bir sevabın verileceğine nasıl hükmediyorlar? Oysa o, “bâğî” (zalim) bir grubun önderiydi. Zira Şia ve Sünnî â-limlerin naklettiği meşhur bir hadiste Resulullah (s.a.a): “Ammar İbn Yasir’i bâğî (zalim) bir grup öldürür.” diye buyurmaktadır. Malumdur ki Ammar’ı öldüren, Muaviye ve onun dostları idi.

Nasıl Muaviye’nin içtihat ettiğine hükmediyorlar? Oysa Muaviye Hucr İbn Adiyy’i ve onun dostlarını sırf İmam Ali’ye ve onun evlâtlarına küfretmedikleri için şehit etti ve Şam’ın “Mercu’l-Azra” denilen çöplüğünde onları toprağa verdirdi. Nasıl Muaviye’nin adil bir sahabe olduğunu söyleyebilirler? Oysa Cennet gençlerinin efendisi olan Hz. Hasan’a (a.s) zehir verdirip öldüren o değil miydi? Nasıl onu temize çıkarıyorlar? Oysa İslâm’da zor ve mızrak gücüyle kendine ve kendisinden sonra fâsık oğlu Yezid’e biat toplayan, böylece İslâm nizamını Kayser yönetimine çeviren ilk kişi o idi.[43]

Acaba nasıl onun içtihat ettiğini ve içtihadından dolayı sevaba lâyık olduğunu söylemeye cesaret ediyorlar? Oysa halkı Hz. Ali’ye (a.s) ve Peygamber’in (s.a.a) Ehlibeyt’ine minberlerde lânet okumaya zorluyor, Hz. Ali ve Ehlibeyt’in diğer fertlerine lânet okumayan sahabeyi öldürüyordu. Gerçekten kalbinde zerrece iman olan bir insanın nefret ede-ceği bu işi, (Hz. Ali’ye (a.s) lânet okumayı) büyük küçük herkesin ömrü boyunca tekrarladığı bir âdet hâline getiren, Muaviye değil miydi?

“La Havle Ve La Kuvvete İlla Billahi’l-Aliyyi’l-Azim”

Yine burada aynı soruyu tekrarlayalım: Bu iki gruptan hangisi hak ve hangisi batıl üzere idi? Ya Hz. Ali ve onun izleyicileri batıl idiler, yahut Muaviye ve onun taraftarları zalim ve batıl üzere idiler. Oysa Resulullah (s.a.a) her şeyi açıklamıştır.

Bu iki şıktan hangisini kabul edersek edelim, yine tüm sahabenin âdil olmadığı ispat olur.

Bu gibi hadislerin benzeri o kadar çoktur ki Allah’tan başka kimse onun sayısını bilmez. Eğer bu konulara ayrıntılı bir şekilde girmek isteseydim ve her birini teferruatıyla inceleseydim, birkaç ciltlik kitap yazmam gerekirdi. Ama ben birkaç numuneyi zikretmekle yetindim.

Gerçi Allah’a andolsun ki bu birkaç numune bile, benim eskiden inandığım, uzun yıllar boyunca fikrimi donuklaştıran, hadisleri tahlil etmeyi ve tarihî olayları Kur’ânî ve aklî ölçüler ışığında incelemeyi bana yasaklayan kavmimin inançlarını çürütmek için bana yeterlidir.

Bu yüzden artık kendime gelip beni çevreleyen taassubun kara dumanını gözlerimin önünden uzaklaştıracağım, kalbimi ve fikrimi zincirleyen bağları kıracağım diyorum. Yirmi yıla aşkın süreden beri ruhuma çökmüş olan bu tozları ruhumdan sileceğim.

Benim bu yeni hâlimi şu ayet-i kerime güzel bir şekilde açıklamaktadır.

Keşke kavmim, Rabbimin beni nasıl bağışladığını ve beni ikram olmuşlardan kıldığını bir bilseydi!

Keşke kavmim bilmedikleri ve bilmeden düşman kesildikleri bu benim keşfettiğim âlemden haberdar olsaydı!


[1]– Sahih-i Buharî, c.1, s.122, Kitabu’l-İydeyn Huruc İle’l-Musalla Bi Gayri Minbein babında.

[2]– el-Hilafe ve’l-Mulûk, s.106

[3]– Sahih-i Müslim, c.1, s.61

[4]– Sahih-i Buharî, c.2, s.305, Sahih-i Müslim, c.2, s.360, Müsted-rek-i Hakim, c.3, s.109

[5]– Sahih-i Buharî, c.2, s.76, Sahih-i Tirmizî, c.5, s.300, Sünen-i İbn Mâce, c.1, s.44

[6]– Sahih-i Müslim, c.1, s.61, Sünen-i Nesaî, c.6, s.117, Sünen-i Tirmizî, c.8, s.306

[7]– Sahih-i Tirmizî, c.5, s.201, Müstedrek-i Hakim, c.3, s.126

[8]– Sahih-i Tirmizî, c.5, s.201, Müstedrek-i Hakim, c.3, s.126

[9]– Müsned-i İmam Ahmed, c.5, s.25, Müstedrek-i Hakim, c.3, s.134, Sahih-i Tirmizî, c.5, s.296

[10]– Sahih-i Müslim, c.2, s.362, Müstedrek-i Hakim, c.3, s.109, Müsned-i Ahmed, c.4, s.281

[11]– Müstedrek-i Hakim, c.3, s.121, Hasaisu’n- Nesaî, s.24, Müsne-d-i İmam Ahmed c.6, s.33, Menâkıb-ı Harezmî, s.81, Riyazu’n- Nazire, Taberî’nin c.2, s.219, Tarih-i Suyutî, s.73

[12]– Sahih-i Buharî, c.1, s.74

[13]– Sahih-i Buharî, c.2, s.154, Sahih-i Müslim, c.1, s.260

[14]– Sahih-i Müslim, c.2, s.143, Salatu’l-Misafir kitabında

[15]– Sahih-i Buharî, c.1, s.54

[16]– Sahih-i Buharî, c.2, s.135

[17]– Sahih-i Buharî, c.3, s.32, Hudeybiye Anlaşması babı.

[18]– Sahih-i Buharî, c.2, s.201

[19]– İbn Teymiye’nin Minhacü’s-Sünnet kitabı, c.3, s.ve İbn Naim’in Hilyetü’l-Evliya’sı, c.1, s.52

[20]– Tarih-i Taberî, s.41, er-Riyazu’n-Nazire, c.1, s.134, Kenzu’l-Ummal, s 361, İbn Teymiye, Minhacu’s-Sünnet, c.3, s.120

[21]– Tarih-i Taberî, s.41, (Er-Riyazu’n-Nazire, c.1, s.134, Kenzu’l-Ummal, s.361. Minhacu’s-Sünnet, s.3, s.120

[22]– Yûnus, 62-63-64

[23]– Fussilet, 30-31-32

[24]– Yûnus, 54

[25]– Sahih-i Buharî, c.2, s.206

[26]– el-İmame ve’s-Siyase, c.1, s.20, Fedek fi’t- Tarih, s.92

[27]– Sahih-i Buharî, c.1, s.127,130, c.2, s.126, 205

[28]– el-İmamet ve’s-Siyaset, İbn Kuteybe, c.1, s.20

[29]– Sahih-i Müslim, c.7, s.121, 130

[30]– Tarih’ul-Hulefa, c.1, s.20

[31]– Tarih’ul-Hulefa, c.1, s.20

[32]– Sahih-i Buharî, c.3, s.39

[33]– Tarih-i Taberî, c.4, s.407, Tarih-i İbn Esir, c.3, s.206, Tacu’l Arus, c.8, s.141, Ikdu’l-Ferid, c.4, s.290, Lisanu’l-Arab, c.14, s.193

[34]– Ahzâb, 32

[35]– Taberî, İbn Esir ve Medainî gibi hicretin 36. yılını yazan tüm tarihçiler.

[36]– Sahih-i Müslim, c.1, s.48

[37]– Taberî, İbn Esir, el-Fitnetu’l-Kübra ve hicretin 40. ve 20. yılını yazan tüm tarihler

[38]– Taberî, İbn Esir, Medainî ve 36-21 yılın olaylarını yazan tüm tarihler.

[39]– Sahih-i Buharî, c.4. s.161

[40]– Sahih-i Buharî, c.2, s.126

[41]– Sahih-i Tirmizî; el-İstiab, Tercümet-ü Sefiyye; el-İsâbe, Tercü-met-u Sefiyye.

[42]– Bakara, 142

[43]– el-Hilafe ve’l-Mulûk, Mevdudî’nin ve Ahmed Emin’in Yevmu’l-İslâm’ı

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*