29. Hutbe: İmam Ali’nin (a.s) Savaşta Gevşeklik Gösteren Ashabını Yeren Konuşması

Hz. Ali H.38 yılında Zahhak b. Kays ile savaşta ihmalkârlık ve müsamaha gösteren ashabını kınayarak şöyle buyuruyor:

“Ey bedenleri bir araya gelip toplanmış, heva-hevesleri muhtelif/farklı insanlar, sözleriniz sert kayaları bile parça­lar, ameliniz, düşmanlarınızı hakkınızda ümitlendirir. Meclislerde şöyle böyle diyorsunuz (erkeklik taslıyorsu­nuz), ama savaş zamanı gelince düşmandan kaçış çığlıkları atıyorsunuz.

Sizleri (yardıma) davet edenin daveti, güç bulmaz, sizler için zahmet çeken kimsenin kalbi rahat/huzur yüzü gör­mez. Bahaneleriniz; borcunu saptırıcı bahanelerle ertele­yen borçlunun bahanelerine benzer.

Korkak ve zelil kişi, zulme engel olamaz. Hak, çaba­dan/uğraştan başka bir şeyle elde edilemez. Evinizden başka hangi eve düşmanın girmesine engel olacaksınız? Benden sonra hangi imamla (birlikte düşmana karşı) sava­şacaksınız? Allah’a andolsun ki aldanmış kişi, sizin aldattı­ğınız kimsedir. Sizinle kurtuluşa eren, kurada boş çekmiş­tir, (asla kurtuluşa ermemiştir.) Sizinle düşmana ok atan, gerçekte ucu kırık bir ok atmıştır, (hedefe vursa da işe yaramaz)

Andolsun Allah’a ki sözünüze asla inanmadım, yardı­mınıza ümit bağlamadım, düşmanı sizinle korkutmadım.

Nedir bu haliniz, nedir derdinizin ilacı, nedir çareniz? Düşmanlarınız da sizin gibi adam. Tüm söylediklerinizi ilminiz olmadan mı söylüyorsunuz?

Çekinmeden (günahlardan) gaflet mi ediyorsunuz? Haktan başkasına mı ümit bağlıyorsunuz?

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*