İmam Hasan Askeri’nin (a.s) Bazı Öğrencileri

İmam’ın (a.s) hareketleri sınırlandırılmış olması ve topluma hâkim olan baskılar yüzünden özel dostları pek fazla değilse de, İmam’ın feyizlerinden yararlanan kişiler ilâhî ve takvalı âlimler arasında yer almaktadırlar. Biz özetle onlardan birkaçını tanıtacağız:

Ahmed b. İshak-ı Eş’arî el-Kummî

İmam Hasan Askerî’nin (a.s) yakın ve özel dostlarından, Kum ahalisinin büyüklerinden idi. Kum ahalisinin sorularını İmam’a (a.s) iletiyor ve cevap alıyordu. İmam Cevad (a.s) ve İmam Hâdi’nin (a.s) zamanlarında yaşamış ve o iki İ-mam’dan da hadis rivayet etmiştir.[1]

Ahmed bin İshak, Hüseyin b. Ruh’a (İmam Mehdi’nin Küçük Gaybet dönemindeki üçüncü naibi) bir mektup yazdı ve hacca gitmek için izin istedi. İzin verildi ve onun için bir bez parçası da gönderildi. Ahmed: “Bana ölüm haberim verildi.” dedi. Hac seferinden dönerken de Helevan’da (şimdiki Pol-i Zehab) vefat etti.[2]

Sa’d b. Abdullah, Ahmed b. İshak’ın vefatı hakkında şöyle der:

Helevan’a (Pol-i Zihab) üç fersah kala vücudunu şiddetli bir ateş bastı ve çok kötü hastalandı. Öyle ki, biz artık ondan ümidi kestik. Helevan’a geldiğimiz zaman bir kervansarayda konakladık. Ahmed: “Beni bu akşam yalnız bırakın!” dedi. Herkes gitti. Sabaha doğru kendi kendime düşünüyordum. Gözümü açtığımda Mevlam İmam Hasan Askerî’nin (a.s) hizmetçisi Kâfur’un şöyle dediğini duydum: “Allah, ağıtınıza iyilikle karşılık versin ve beğenilmiş mükâfatla musibetinizi telâfi etsin.” Sonra da şöyle ekledi: “Arkadaşınız Ahmed’in gusül ve kefen işleri yapıldı. Kalkın ve onu defnedin. Doğrusu İmamınızın yanında, Allah’a yakınlığı dolaysıyla o, hepinizden daha değerlidir.” Bunları söyledikten sonra da gözden kayboldu.[3]

Ebu Haşim Davud b. Kasım el-Caferî

Hz. Cafer-i Tayyar’ın soyundan[4] olan Ebu Haşim, soyunun ve Bağdat ahalisinin ileri gelenlerindendi. İmamlar’ın yanında büyük bir mevkii vardı. O, İmam Cevad’ın, İmam Hâdi’nin ve İmam Hasan Askerî’nin (a.s) zamanlarında yaşamış ve Küçük Gaybet döneminin başlarında İmam-ı Zaman’ın (a.s) naip ve temsilcilerinden olmuştur.

Ebu Haşim, Ehlibeyt İmamları’na çok yakındı, onların samimi ve özel dostlarından sayılırdı. İmamlar’dan birçok rivayet nakletmiş ve bir de kitap yazmıştır. Şiî büyüklerinden bir kısmı da o kitaptan hadis rivayet etmişlerdir.[5]

Ebu Haşim asil, cesaretli ve korkusuz birisiydi. Yahya b. Ömer ez-Zeydî’nin[6] kesik başını Bağdat Valisi Muhammed b. Abdullah b. Tahir’in yanına götürdükleri zaman bazıları onu bu zaferden dolayı tebrik ediyordu. Ebu Haşim, Vali’nin yanına gitti ve korkusuzca ona hitaben dedi ki:

Emîr! Seni öyle bir şeyden dolayı tebrik etmeye geldim ki, eğer Resulullah (s.a.a) hayatta olsaydı, bunun için yas tutardı!

Vali, Ebu Haşim’in bu anlamlı sözüne cevap veremedi.[7]

Abdullah b. Cafer el-Himyerî

Kum ahalisinin büyüklerinden ve İmam Hasan Askerî’nin (a.s) temiz ashabındandır. Başta “Kurbu’l-İsnad” olmak üzere büyük Şiî ulema ve fakihlerin ilgisini çekmiş olan birçok kitap yazmıştır.

Cafer, 290’lı yıllarda Kûfe’ye gitti. Kûfe halkı fırsattan istifade ederek ondan hadis öğreniyordu.[8]

Ebu Amr Osman b. Said el-Amrî

İmam Mehdi’nin (Allah zuhurunu çabuklaştırsın) Küçük Gaybet dönemindeki ilk naibi idi. Değerli ve güvenilir bir insandı. İmam Hâdi, İmam Hasan Askerî ve İmam Mehdi’nin (üzerlerine selâm olsun) büyük ashaplarından ve vekillerinden idi. On iki yaşından itibaren İmam Hâdi’nin (a.s) huzurunda yetişmiş, halk ile İmam Hadi, İmam Hasan Askerî ve İmam Mehdi (üzerlerine selâm olsun) arasında rabıta, vasıta olmuştur. Bazen de ondan birtakım kerametler zuhur etmiştir.

Yukarıda işaret ettiğimiz gibi, İmam Mehdi’nin (a.f) özel naiplerinin ilkidir ve önceden de söylediğimiz gibi, İmam Hâdi (a.s) ile İmam Hasan Askerî (a.s) halkı, şer’î meseleler ve ahkamı öğrenmeleri için ona gönderiyorlardı. İmam Hâdi (a.s) ve İmam Hasan Askerî (a.s) ayrı ayrı onun hakkında şöyle buyurmuşlardır:

Ebu Amr (Osman b. Said) benim için emin ve güvenilir birisidir. Naklettiği şeyi benden nakletmiştir ve sizlere ulaştırdığını da benden ulaştırmıştır.[9]


[1]– Tenkihu’l-Mekal, c.1 s.50

[2]– İhtiyar-u Marifetu’r-Rical, s.557

[3]– Munteha’l-Amal, s.297

[4]– Camiu’r-Ruvat, c.1, s.307. Davud İbni’l-Kasım b. İshak b. Abdullah b. Cafer b. Ebu Talib…

[5]– Tenkihu’l-Mekal, c.1 s.412–413. Ayrıca Biharu’l-Envar’ın, dokuz, on ve on birinci İmamların (a.s) hayatından bahseden cildine müracaat edilsin.

[6]– Yahya, zahit ve cesur Alevîlerdendi. Abbasî hükümeti zamanında kıyam etti ve öldürüldü.

[7]– Kamusu’r-Rical, c.4, s.59

[8]– Tenkihu’l-Mekal, c.2, s.174

[9]– Tenkihu’l-Mekal, c.2 s.245. Kamusu’r-Rical, c.6, s.245

İlk yorum yapan olun

Bir yanıt bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.


*